ZAMEK W UJEŹDZIE

ZAMEK W UJEŹDZIE

Zwiedzanie ruin metodą spędzenia czasu wolnego

Położenie

Ujazd leży w powiecie tomaszowskim. Od Tomaszowa Mazowieckiego oddalony jest o 8 km, na skrzyżowaniu dróg Łódź - Koluszki.

Historia

Osadę założył w XV wieku Piotr Strykowski herbu Leliwa miecznik łęczycki. W tym też okresie prawdopodobnie powstał zamek w Ujeździe. Jego fundatorem był Piotr Tłuk .Zamek miał typowy układ jak ówczesne budowle możnowładców. Warownia posiadała duży, w kształcie trapezu dziedziniec, wieżę w części północnej, małą okrągłą wieżyczkę, która pełniła funkcję klatki schodowej i duży dom mieszkalny w części południowej. Następnym właścicielem zamku był Piotr Dunin starosta łęczycki. Rozbudował on zamek. Wprowadził międzymurze, do wieży dobudował drugą wieżę, w której umieszczono bramę zamku. W końcu XVI wieku Ujazd przejęła rodzina Szczawińskich. W 1620 roku dobra nabył Kasper Denhoff. wojewoda sieradzki. W 1636 roku Denhoff rozebrał zamek i postawił wczesnobarokowy pałac. W drugiej połowie XVIII wieku Apolonia Denhoffówna wniosła w posagu Ujazd Tomaszowi Ostrowskiemu. Potomek Tomasza przebudował pałac w stylu neogotyckim. Jest to dwukondygnacyjna budowla w kształcie prostokąta z dwoma piętrowymi ryzalitami od frontu i tarasem od strony wschodniej. Wnętrze zostało przebudowane na początku XX wieku. W rękach rodziny Ostrowskich pałac pozostawał do wybuchu II wojny światowej. Od 1945 roku właścicielem pałacu jest Skarb Państwa i była tu siedziba Państwowego Gospodarstwa Rolnego. Od 1957 roku pałac i park przejęła Komenda Chorągwi Łódzkiej ZHP i miała tutaj swój ośrodek szkoleniowy. W latach 60-tych pałac poddano gruntownemu remontowi. W wakacje 2003 i 2004 prowadzono tutaj prace archeologiczne, które przyczyniły się do odsłonięcia w parku przy północnej stronie pałacu fundamentów średniowiecznego zamku. To dało możliwość określenia wyglądu dawnej warowni. Okazało się, że dawny zamek był czterokrotnie większy od obecnego pałacu, przy czym mur południowy wykorzystano przy wznoszeniu nowego budynku, który stoi tu do dziś.